Bu rahatsızlık öyle bir raddeye varmıştı ki sağlıklı, talihli bir adam olan ben, daha fazla yaşayacak gücü kendimde bulamıyordum; karşı koyamadığım bir güç şu ya da bu şekilde beni bu hayattan kurtulmaya zorluyordu. Kendimi öldürmeyi arzuladığımı söyleyemem. Beni hayatın uzaklarına sürükleyen şey basit bir arzudan daha güçlü, daha esası, ve daha büyük bir şeydi. Bu şey eski yaşama çabama benzeyen, ama onun tam zıddı bir güçtü. Bütün gücümle hayattan kopuyordum. Öz yıkım düşüncesi şimdi bana hayatımı güzelleştirmeye yönelik eski düşüncelerim kadar doğal geliyordu. İşin baştan çıkarıcı tarafı ise bu düşünceyi yaşama geçirmekte acele davranmamak için kendi kendimi kandırmak zorunda oluşumdu. Acele hareket etmek istemiyordum, çünkü sorunu çözmek için her türlü çabayı göstermek istiyordum. “Sorunlarımı şimdi çözüme kavuşturamasam da ileride bunun için vaktim hep olacak.”

Acı öldürebilir ya da
Hayata tahammül gücü verir
Ama huzur hep korkunçtur
En kötü şeydir huzur
Yürümek
Konuşmak
Gülümsemek
Varmış gibi yapmak.

Kaldırımları
Oruspuları,
İhaneti,
Elmadaki kurtu,
Demir parmaklıkları, hapishaneleri
Aşıkların intiharlarını
Unutma..

Diyelim ki gece bir kabus gördün. Bunun bir kabus olduğunu bilirsin ve kurtulmak için başını biraz oynatman yeter. Her şey daha basit, daha dayanılır hale gelir ve bir bakarsın en korktuğun şeyden zevk alır olmuşsun. Hayat seni korkutuyorsa, içini yakıyorsa, en yakınların çirkin maskeler takmışsa…

Hayat budur de, ikinci kez çağrılacağın bir oyun olduğunu söyle. Zevk verici ve acı çektirici bir oyun, inanç ve aldatmaca oyunu, maskeler oyunu. Onu sonuna kadar oyna, ister oyuncu olarak, ister izleyici olarak. İzleyici olman daha iyi, içinden kolay çıkarsın. “Son Kurtuluş Çaresi” yaşamama hep yardımcı olmuştur. Elimin altında olduğu için, bu çareye hiç başvurmadım.

Ama ahretin direksiyonu elimin altında olmasaydı, kendimi tuzağa düşmüş hisseder ve bir an önce kaçmaya bakardım.

Korkunçtur, kendi yasasının yargıcı ve öç alıcısıyla yalnız kalmak… Yıldız işte böyle fırlatır ıssız uzaya, yalnızlığın buzlu soğuğuna…

Ama bir gün yalnızlık yoracak seni… Bir gün eğilecek gururun ve yürekliliğin yılacak…Bir gün haykıracaksın: Yalnızım ben!…

Bir gün artık görmeyeceksin yüksekliğini, alçaklığını ise pek yakından göreceksin… Kendi yüceliğin bir hayalet gibi korkutacak seni.. Bir gün haykıracaksın: Her şey düzme!…

Başarıyla uzaklığınız, bir tutum kadardır..

İnsanların bir çoğu şu şekilde düşündüklerine inanıyorum, Ben bu noktaya başkalarının yardımıyla geldim. Hayattaki konumlarını daima koşuların belirlediklerini ifade etmektedirler. Nitekim burada anlayamadıkları şey bizi biz yapan çevremizde bulunanlar değildir,  kısaca hayatta hep bakış açımızdan kendimiz sorumluyuz..

Nazi dönemindeki bir esir kampında sağ çıkmayı başaran bir esir konuyla ilgili bir söz söylemişti. “İnsanın her türlü koşullar altında kendine bir tutum belirleyebilmesi, o kişini elinde alınmayacak en son insan özgürlüğüdür.”

Sonuç olarak anlatmak istediğim şey: Hayatta karşı tutumumuz bize karşı tutumunu belirler ve diğer insanlara karşı tutumumuz o insanların bize karşı tutumunu belirler, Bir işe başlarken ki tutumumuz, o işin sonucunu her şeyden daha fazla etkiler.. Çevremizi oluştururken insanlara karşı zihinsel, fiziksel, duygusal ve ruhsal tutumlarımız bu nedenle etkili olduğudur.

Son olarak şunu da belirtmek isterim, olumlu tutum sizi daima başarıya götürecek değildir ancak günlük yaşamınızda oldukça fazla olumlu iyileşme göreceğiniz kesindir. Olumsuz tutumlara sahipseniz eğer başarısız olmanız kaçınılmazdır. Bu zamana kadar kötü tutuma sahip fakat sürekli başarılı olan bir insan hiç görmedim..  Aksini iddia eden varsa bana ulaşsın

Elimizdeki mevcut değerleri bildiğimizi sanıp kendimizi hayattan
emekliye mi ayrılmalı, Yada Herşeye rağmen cesaret edip , tutkuyla
hayallerimizin peşinden mi gitmeliyiz.. Sizce hangisi doğru bir karar olurdu?

Bir çoğumuz istemediğimiz bir hayatı yaşamak zorundayız ve her
seferinde o umutsuz boşluktan çıkmak için bir kaç yol ararız
kendimize yalanlar söyleriz fakat yine olduğumuz o boşluktan
bir adım öteye geçemeyiz, açıkçası kısır bir döngü bu..

Peki Nasıl mutlu oluruz sorusuna geldi, Mutlu olmak için ne
yapılmalı nasıl bir yol izlenmeli kısacası nedir şu insanların
en büyük hedefi olarak gördükleri mutluluk. Benim kişisel
kanatimce Mutluluk bir seçimdir, aslında çok basit iki seçenek
arasında bir seçimdir. Mutluluk mu yoksa Mutsuzluk mu? Bu
kadar basit bir seçimdir.

Mutluluk kendimizi sevmemiz ve kendimize değer vermemizdir, Egoist
bir yaklaşım olarak görünse de, Kendini sevmeyen hiç kimseyi
sevemez felsefesini ele almakta yarar var. İşe kedimizi tanıyarak,
severek ve değer vererek başlayalım.